Guido Backers Spaarvarkens.beDe volgende bijdrage is geschreven door Guido Backers als reactie op het artikel “Financiële  vrijheid:Hoe ik wil ontsnappen uit de Belgische slavernij“. Heeft u ook columns of bijdrages die u wilt delen? Dan mag u deze altijd sturen naar [email protected]

 

Stefan Willems liet in een eerdere bijdrage al weten dat hij momenteel op het punt staat om te emigreren naar het buitenland. Ik wens Stefan het allerbeste toe in dit avontuur en ik hoop dat hij ons frequent bericht over zijn ongetwijfeld spannende belevenissen.

Zijn moedige keuze triggert echter bij mij een aantal randgedachten. Waarom “vluchten” mensen die vooruit willen uit onze pampermaatschappij? Moest er geen goeie reden zijn, dan kan je toch evengoed zo een “FIRE” community in België oprichten? Is er dan misschien iets serieus mis in dit “paradijs”. Ik denk het wel en ik denk zelfs dat ik weet wat.

België: het land van reguleringen en belastingen

Wie hier vooruit wil moet wel heel veel moed hebben. Iedereen die hier iets wil opbouwen heeft een enorm blok aan zijn been. Alles is hier pokkeduur en we zitten gevangen in een steeds strakker keurslijf van meer en meer regeltjes en lasten, zeg maar belastingen. Elk nieuw probleem dat zich stelt wordt linea recta opgelost met nog meer nieuwe regeltjes en/of nieuwe belastingen. Regeltjes en belastingen die blijven bestaan voor eeuwig, ook als de onderliggende motivatie al lang verdampt is. En dan is er nog het steeds zwaarder wordende blok van de overheidsschuld. Laat eens de rente stijgen. Brrrr…

Veel zit serieus scheef in dit landje. De hoogste belastingen, de laagste ROI (kijk maar naar je pensioen), het grootste overheidswaterhoofd, de meeste regeringen en mandatarissen per capita en het lijstje loopt maar door. En niemand die de wil of de moed heeft om daar ook maar 1 sikkepit aan te veranderen. Waarom zou je trouwens, als je zelf aan de vetpotten kunt zitten?

Duurzame omslag staat voor de deur

Buiten dat alles staat ons nog de “duurzame omslag” te wachten. Die is wel zinvol, dat hoor je me niet zeggen, maar de mensen beseffen nog niet half wat de collateral damage onderweg zal teweegbrengen. Dit wordt absoluut geen ride in the park!

Wie in onze maatschappij aan de ontvangstzijde staat moet zich nergens zorgen over maken. Hij of zij zal nooit iets tekort komen. Te veel organisaties en politieke partijen claimen ondertussen “solidariteit” hoog in het vaandel te dragen en weten dat ze daarmee scoren, het houdt hen zelfs (lucratief) in leven. Daarbij is de definitie van solidariteit nogal eenzijdig: “Wij zijn solidair met onszelf en anderen zullen dat betalen”. Lees er de dagelijkse brainwashing maar eens op na. Het cultiveren van dergelijke maatschappij fnuikt jammer genoeg te veel de drive om inspanningen te doen om zelfreddend te worden. Een gevaarlijke cocktail.

Hoe lang kan onze pampermaatschappij stand houden?

Begrijp me niet verkeerd. Een degelijke sociale zekerheid is 1 van de fundamenten van een welvarende maatschappij. Echter is die zo buiten proportie overbevraagd en misbruikt dat de last van zij die ze moeten voeden ondraaglijk is geworden, met vluchtgedrag voor gevolg. Dat had ene meneer Laffer ons al voorgerekend.

pampermaatschappij Spaarvarkens.be

Dat alles doet me meer en meer twijfelen hoe lang we onze pampermaatschappij nog kunnen in stand houden. Als meer en meer mensen die vooruit willen ze ontvluchten en anderzijds meer en meer mensen parasiteren op die maatschappij, moet de bom toch eens ontploffen. En ik vrees eerder vroeger dan later.