Spaarvarken in Amerika: Baltimore

Dag 8 – 1 augustus 2026

Vandaag rijden we van Pennsylvania naar Baltimore. Dat is een rit van zowat 230 kilometer in zuid-westelijke richting. Nog 65 kilometer verder ben je in Washington. De tocht is nogal ver en de Volvo XC40 van de gastheer is niet zo comfortabel voor de lange rit. Daarom huren we een Chrysler waar tot 7 man in kan. Ik mag op de achterbank mijn kantoor inrichten. In tegenstelling tot de wagen die we twee jaar geleden gehuurd hebben in de VS (help, ik weet niet meer welk merk en model), is er echter geen stopcontact in de wagen. Maar ik kan er toch op de heenweg een hele tijd op de laptop werken. Da’s nodig, want ik moet het examen van 19 augustus nog opstellen. Da’s voor 251 studenten.

Met een BYD Seal U zouden we de tocht wél comfortabel hebben kunnen afleggen en de prijsklasse is volgens mij dezelfde of misschien zelfs iets lager dan die van de Volvo, die door Geely gemaakt wordt. Dat hoor ik graag omdat u weet dat ik geloof in de toekomst van BYD. Wel jammer is dat die BYD geen stopcontact heeft. Je kan er een stopcontact op aansluiten, zelfs een stekkerdoos – die wordt trouwens meegeleverd, maar enkel ‘langs de buitenkant’, dus wanneer hij stilstaat.

Vandaag doen we 4 staten aan. Baltimore is in Maryland en daar rijden we naartoe vanuit Pennsylvania naar New Jersey en dan langs Delaware. Eerst rijden we in de richting van Philadelphia. Als we de skyline van de stad zien, krijgen we links en rechts ook de typische grote ‘billboards’, met vooral heel veel reclame voor advocatenkantoren. Er zijn een paar uitzonderingen en 1 uitzondering is Odoo. Op de autosnelweg richting Philadelphia komen we maar liefst drie grote billboards van die Belgische IT-firma tegen, op enkele kilometers van elkaar. Ik hoop dat die billboards hun werk doen zodat almaar meer Amerikaanse firma’s klant worden bij Odoo. Ook goed voor Alphabet, trouwens, want die heeft een weliswaar klein belang in het Belgische bedrijf.

Iets voor de middag arriveren we in Baltimore. Het is een belangrijke Amerikaanse haven voor het transport van metalen en we gaan er langs omdat we twee metaalhandelaren in ons gezelschap hebben. Eentje werkt bij Aperam (aandelenkoers +85% op een jaar). De reden waarom Baltimore aantrekkelijk is als haven, is het feit dat het nogal ver landinwaarts is. Dat scheelt in transportkosten, want het vervoer (van metalen) over het land is een pak duurder dan op het water.

We gaan eerst wat eten in de Rusty Scupper, een ‘white table cloth’ restaurant in de haven. Om dat tafelkleedtextiel toch wat te sparen hebben ze onopvallend toch twee laagjes papier eroverheen gelegd. Dat zou ik ook doen. We eten allemaal de ‘crab cake’, een specialiteit van het huis. Met bier of wijn erbij en een koffie achteraf en de persoonlijke bediening met fooi kost ons dat 68,8 dollar of 59 euro per persoon. Je geniet van het zicht op de haven en vooral de tientallen jachten die er aangemeerd liggen. De naam van ons restaurant, Rusty Scupper, betekent ‘roestig  scheepsspuigat’.

Om 14:00u vertrekken we voor een rondvaart in de haven met een boot van ‘Watermark Tours’. Voor een rondvaart van 45 minuten betaal je 25 dollar. Aan boord kan je ook wat drinken. Ik kies voor de New Belgium Vodoo Ranger, een Indian Pale Ale. Mooi blikje, trouwens. Bij de rondvaart valt me een kantorenblok op van ‘Constellation’. Maar het blijkt niet Constellation Software, wel Constellation Energy. Ook beursgenoteerd, trouwens, op Nasdaq.

Vervolgens varen we langs Domino Sugar.

Het suikerbedrijf is nog operationeel en ze zijn er net een scheepsvracht ruwe suiker aan het leveren in de fabriek. De “China Spirit” heet het schip. Een grijper neemt 250 kilo in één keer uit de bulkcarrier die 35.000 ton kan vervoeren. Dat duurt dus wel even. Een ‘zuiger’ zou vlotter gaan, denk ik, maar er zal ongetwijfeld een goede reden zijn waarom de vracht toch met een grijper verplaatst wordt.

“Ik vroeg me af waar jullie vandaan komen”, vraagt een Amish man aan boord van het schip. “Van België”, zeg ik. We spreken Nederlands. “I am a Pennsylvania Dutch”, zegt de man. “Ik heb de rondvaart geboekt, mijn vrouw en de kinderen zijn naar het aquarium.” Ik zeg hem nog dat we daar ook nog langsgaan.

Die Amish zijn dus wél vriendelijk en tolerant, want ik hou dus een blikje bier in de hand, maar zij drinken geen alcohol. U kent ze ook wel. Ze rijden nog rond met paard en kar en proberen zoveel mogelijk op traditionele manier te doen, met zo weinig mogelijk nieuwe technologieën. De grootste gemeenschappen van Amish vind je in Pennsylvania en omdat heel veel ‘Pennsylvania Dutch’ zich aangepast hebben, Engels spreken en nieuwe technologieën omarmen, worden de Amish, die zich niet al te zeer hebben aangepast, nu wel eens gelijkgesteld met Pennsylvania Dutch, terwijl die groep eigenlijk veel groter is. Heinz, die van de ketchup, was Pennsylvania Dutch, Eisenhower ook, net als Chrysler. Neen, Trump is geen Pennsylvania Dutch. Zijn familie is pas veel later in de VS gearriveerd, niet in de koloniale periode.

We zien grote oorlogsschepen liggen. In de haven van Baltimore was voeger een erg grote scheepsnijverheid. Er zijn heel veel schepen geproduceerd die gediend hebben in de Tweede Wereldoorlog. En nu worden er dus nog schepen onderhouden.

Na de rondvaart trekken we ook naar het National Aquarium. Dat is een geweldig groot complex waar je zo’n 750 soorten vissen ziet rondzwemmen. Er zijn anderhalf miljoen bezoekers per jaar. Ook hier: Amish people die op uitstap zijn.

Allemaal mooi om te zien. De ruimte is nogal donker en het aquarium zelf is wat verlicht zodat je de vissen goed ziet rondzwemmen zonder dat die beestjes al te zeer worden geconfronteerd met ons. Heel veel kinderen. Heel veel toeristen. Iets te veel. De inkom kost 49,75 dollar per persoon.

We vertrekken niet te laat weer naar onze logeerplek, want het is dus nog 2,5 uur rijden. We wandelen naar de parking en passeren het WTC-gebouw. Ervoor liggen een aantal stalen balken die uit het puin van de WTC-torens in New York zijn gehaald. Da’s indrukwekkend.

In New Hope bestellen we een taxirit bij Lyft, de eveneens beursgenoteerde concurrent van Uber, die ons naar de uitgangsbuurt van New Hope brengt. We drinken een aperitief op het grote terras van de ‘Havana’, waar ook geregeld concerten worden gegeven.

Op de prijskaart staat een ‘Golden Monkey’, 9 dollar, 9,5% alcohol, een ‘Belgian style tripel’. Nadien kiezen we een selectie van ‘small plates’ to share in restaurant “Nektar” en afsluiten doen we in de ‘Greenhouse’, ook op het terras. Er zijn nogal wat ‘locals’ die vragen waar we vandaan komen en dus is het geen probleem om te verbroederen met de lokale bevolking.

Pascal

Published in Columns