De Brusselse beurs bloedt langzaam leeg

Vandaag kwam opnieuw een signaal dat beleggers al jaren moeten aanschouwen in slow motion. De Brusselse beurs ziet weer een bedrijf de beurs verlaten.

De families achter het voedingsbedrijf What’s Cooking (bekend van de Come a Casa-lasagnes) willen het bedrijf van de beurs halen na een notering van bijna 40 jaar. Met een beurswaarde van ongeveer 222 miljoen euro is het geen gigant, maar dat maakt de symboliek niet minder groot.

Integendeel.

Het is gewoon het volgende bedrijf in een lange rij dat Brussel verlaat.

Telenet. Resilux. Zenitel. Smartphoto. Omega Pharma. Greenyard. Sioen… Het lijstje van recente beursexits is lang. En met realistische kans zal What’s Cooking dat lijstje vervoegen.

En je kunt het de bedrijven in kwestie niet eens kwalijk nemen. 

Voor veel bedrijven is Brussel gewoon te klein geworden. Een bedrijf zoals What’s Cooking is 222 miljoen euro waard op de beurs en voor twee derde in handen van de familie. Dat betekent dat het vrij verhandelbare aantal aandelen op de beurs ongeveer rond de 75 miljoen euro ligt, met een gemiddelde daghandel van ongeveer 50.000 euro. Dat is in beurstermen niets. Daardoor volgen weinig analisten het bedrijf, kopen weinig internationale beleggers het aandeel en is de liquiditeit beperkt.

En een aandeel waar amper handel in is, krijgt automatisch een korting op zijn waardering geplakt, wat de Brusselse beurs nog minder interessant maakt.

Het gevolg?

Bedrijven voelen zich structureel ondergewaardeerd. En als je als familie toch al twee derde bezit, is de conclusie vaak simpel. Waarom zouden we de aandelen goedkoop laten noteren op de beurs als we de aandelen zelf kunnen kopen?

Vergeet niet dat de beurs meer nadelen heeft dan voordelen voor sommige bedrijven. Bedrijven moeten kwartaalrapporten publiceren en voldoen aan hoge kwaliteitseisen, wat zorgt voor extra kosten. Dat concurrenten kunnen meekijken in je boekhouding, is een groot nadeel. Voor grote multinationals is dat misschien normaal, maar voor een middelgroot familiebedrijf niet. En als je geen kapitaal nodig hebt, vraag je jezelf af waarom je nog op de beurs staat.

En dat is vooral voor Belgische beleggers jammer

Want net nu What’s Cooking juist beter begint te draaien dan een paar jaar geleden en het risico afgenomen is, verliezen beleggers het opwaarts potentieel. De charcuterietak werd verkocht voor een forse 100 miljoen euro, wat financiële mogelijkheden gaf voor verdere groei. Men is daarnaast bezig aan een expansie in Oost-Europa en de forse groeiambities die men heeft zijn misschien ambitieus, maar wel haalbaar. En net dan komt een mogelijke beursexit.

En de huidige meerwaardetaks maakt dit niet beter

Small caps op de Brusselse beurs zijn vooral afhankelijk van Belgische particuliere beleggers. En die worden sinds dit jaar bestraft met een belasting van 10% wanneer ze winst boeken op hun aandelen. Wat je dan als belegger doet? Dat is minder beleggen. En wie belegt het meest in de Belgische beursgenoteerde bedrijven? Dat zijn Belgische particuliere beleggers. 

Een oproep aan de politiek die ik daarom al even herhaal. Als je oprecht de Brusselse beurs wilt behouden in zijn huidige vorm, dan zijn er maatregelen nodig om beleggen in Belgische bedrijven aantrekkelijk te maken. Schaf de beurstaks af op Belgische familiebedrijven of op zijn minst de meerwaardetaks op Belgische familieaandelen. 

Dat hoeft niet duur te zijn. Vincent Van Dessel, voormalig hoofd van Euronext Brussel berekende enkele jaren geleden dat de kostprijs om Belgische aandelen met een beurskapitalisatie onder 1 miljard euro vrij te stellen van de beurstaks, ongeveer 7 miljoen euro zou bedragen. Dat is een kleine kostprijs om de Brusselse beurs te ondersteunen en zal terug meer interesse brengen naar de Brusselse beurs. 

Doen we dit niet?

Dan is het na Resilux. Zenitel. Smartphoto. Omega Pharma. Greenyard. Sioen en What’s Cooking binnenkort het volgende bedrijf aan de beurt. We hebben al niet meer veel Belgische beursgenoteerde bedrijven. Laten we de lijst niet nog korter maken.